W jakich czasach żyjemy?

problemy cywilizacyjne z jakimi spotkamy się na codzień

24 sie

żywienie zimowe

24.08.15

żywienie zimowe

Ponieważ przy oszczędnym żywieniu zimowym koszty paszy obniżyły się o połowę, a pokrój źrebiąt mniej i bardziej obficie żywionych nie różnił się od siebie, autorzy wysuwają wniosek, że można zalecić oszczędne żywienie źrebiąt fiordzkich w okresie zimowym, z tym jednak warunkiem, że wiosną i latem źrebięta będą korzystać z dobrego pastwiska. Taką zdolność kompensaty wykazują tylko konie należące do ras prymitywnych i przejściowych. Natomiast wysoko kulturalne rasy (np. pełnej krwi angielskiej) wymagają stałego, bez względu na porę roku, intensywnego żywienia, gdyż w wyniku długotrwałych zabiegów hodowlanych zatraciły one zdolność do nadrabiania okresów przyhamowania wzrostu wynikłych z niedostatków żywieniowych. Wussow i Kónig prześledzili wzrost i rozwój poszczególnych partii, ciała u źrebiąt meklenburskich i hanowerskich od urodzenia do ukończenia przez nie 30 mieś. życia. Uważają oni, że przyszłą wysokość w kłębie i obwód nadpęcia przedniego można przewidzieć dosyć wcześnie, w przeciwieństwie do szerokości i głębokości klatki piersiowej, które to wymiary zwiększają się znacznie jeszcze w 2—3 roku życia. Dla pokroju młodego rosnącego źrebaka typowy jest przebudowany zad i format ciała stojącego prostokąta. Powiększanie się długości oraz szerokości tułowia przebiega we wzajemnym mało zmiennym rytmie. Autorzy ci uważają, podobnie jak wielu innych badaczy, że pierwszy rok życia stanowi decydujący okres we wzroście i rozwoju źrebięcia.

24 sie

żywienie odsadków

24.08.15

żywienie odsadków

Najlepszą paszą treściwą dla odsadków jest owies, który młodym źrebakom podaje się w całości 3—4 kg dziennie. Odsadki starsze w wieku 8—9 mieś. muszą już otrzymywać 4—5 kg owsa. Niezastąpioną w żywieniu odsadków paszą jest dobre siano (szczególnie z lucerny), którego dawka powinna wynosić 3—4 kg. W okresie letnim zadaje się odsadkom do woli zielonkę, ale nie może być ona zagrzana, gdyż spowoduje wtedy zaburzenia trawienne. W miesiącach jesiennych i zimowych bardzo wskazana dla odsadków jest marchew (zwłaszcza czerwona), której podaje się 2—3 kg dziennie. Odsadek musi mieć zapewniony stały dostęp do lizawki złożonej z soli kamiennej i kredy pastewnej. Jeśli w gospodarstwie brak dobrego siana, to celowe jest (od października) podawanie źrebięciu 3— 4 łyżek stołowych świeżego tranu, do którego przyzwyczaja się je stopniowo. Aby wychować dobrego konia, nie wystarczy pamiętać tylko o żywieniu. Źrebak wymaga dla swego rozwoju i zdrowia dużo ruchu. Dlatego konieczne jest założenie obok stajni okólnika, na którym odsadki powinny przebywać przez cały dzień. Jedynie kiedy pada silny deszcz lub mokry śnieg i jest zimno, źrebięta zatrzymuje się w pomieszczeniu. Jeszcze lepiej gdy gospodarstwo posiada pastwisko. Świeże powietrze, słońce, ruch zapewniają odpowiedni rozwój całego organizmu. Jeśli nie ma pastwiska i nie można założyć okólnika, to trzeba szczególnie dbać o czyste powietrze w stajni wietrząc ją, a źrebaka codziennie wypuszczać na podwórze.

24 sie

źródło fosforu

24.08.15

źródło fosforu

Źródłem fosforu glebowego są różne związki mineralne, np. wspomniany wiwianit, a także fosfor znajdujący się w substancji organicznej. Przyswajalność fosforu przez rośliny zależy od formy, w jakiej fosfor występuje. Jak wiadomo, najsłabiej wiążą fosfor jony wodoru, w większym stopniu jony wapnia i żelaza, a w najwyższym jony glinu. W glebach występują często nierozpuszczalne związki fosforu, jak trójzasadowy fosforan wapniowy, fosforany żelazowy oraz glinowy i magnezowy. Wiązanie fosforanów w glebie znacznie maleje przy jej wyższej kwasowości. Interesujący może być fakt zróżnicowanego pobierania niektórych frakcji fosforu nieorganicznego z gleby przez gatunki roślin. Na przykładzie koniczyny wykazano, że ma ona zdolność pobierania większej ilości fosforu z frakcji rozpuszczalnej w kwasie siarkowym przy nawożeniu tomasyną, natomiast przy nawożeniu jednowapniowym fosforanem pobiera frakcje rozpuszczalne w chlorku i fluorku amonowym, a przy nawożeniu fosforytem głównie frakcje rozpuszczalne w fluorku amonowym i kwasie siarkowym. W świetle wieloletnich doświadczeń, wykonanych w latach 1956—1970 wykazano, że koncentracja fosforu w glebie ograniczona jest do poziomu najwyższego w profilu, tzn. 0—8 cm, w głębszych warstwach zasoby fosforu są niewielkie.

24 sie

znajomość grup krwi

24.08.15

znajomość grup krwi

Grupa krwi u koni ma duże znaczenie praktyczne. Może być wykorzystywana do rozstrzygania w spornych przypadkach ojcostwa czy macierzyństwa. Identyfikowania poszczególnych osobników, rozpoznawania bliźniąt jednojajowych, zapobiegania ewentualnym konfliktom serologicznym między matką a płodems przetaczania krwi w celach leczniczych, badań nad pochodzeniem koni, Podliachouk i wsp. analizując rodziny koni w woj. olsztyńskim, u 6 badanych źrebiąt znaleźli antygen nieobecny u obojga rodziców. Tak wysoki procent niezgodności po-twierdza konieczność uzupełniania rodowodów koni przez oznaczenie antygenów krwinkowych, jak to jest stosowane w hodowli bydła. Uniknie się dzięki temu wiem pomyłek o dużym znaczeniu hodowlanym. Białka surowicy krwi. Oprócz badań grup krwi, immunogenetyka zajmuje się coraz częściej badaniem polimorfizmu białek surowicy krwi, a nawet enzymami po to, by lepiej poznać genetyczne podobieństwa czy różnice, W odniesieniu do koni badanie takie zapoczątkował Ashton w 1957 r. Dotychczas wyodrębniono 3 rodzaje białek wyraźnie różniących się szybkością migracji: transferyny, albuminy oraz prealbuminy. Transferyny mają 6 alleli współdominujących, które mogą spowodować wystąpienie 21 typów transferyn. Natomiast albuminy, zbadane u koni po raz pierwszy przez Stormonta i Suzuki w 1963 r., posiadają 2 allele dające 3 fenotypy w tym 2 homozygotyczne i 1 hetorozygotyczny.

24 sie

zmiany krzywicze

24.08.15

zmiany krzywicze

Najczęściej zmiany krzywiczne zdarzają się u ogierów szczególnie intensywnie żywionych, wcześnie dojrzewających. Uzewnętrzniają się one w postaci przewlekłego zapalenia kości koronowej, włogacizny, skostnienia chrząstek kopytowych. Te schorzenia także mają podłoże dziedziczne. I tak przewlekłe zapalenie kości koronowej występuje prawie wyłącznie u koni półkrwi angielskiej, a skostnienie chrząstek kopytowych rozpowszechnione jest u reńskich koni zimnokrwistych. W określonych populacjach koni spotyka się osobniki szczególnie podatne, jak i szczególnie odporne na schorzenia. Hutt np, podaje, że konie w jednej ze stacji doświadczalnych w USA nawiedziła epidemia zapalenia mózgu i rdzenia (Encephalomyelitis Chorobą tą zostało dotkniętych 58,1% noniusów i ich pochodnych, a tylko 6,3% koni belgijskich i koni pełnej krwi. Należy zatem w hodowli, zwłaszcza zarodowej, wykorzystując genetyczną zmienność, używać do rozpłodu tylko te osobniki, które są najodporniejsze na choroby. Na podstawie własnych obserwacji Hollander stwierdza, iż dziedzicznie uwarunkowana jest skłonność do przepuklin oraz łykawości. Uważa on, podobnie jak wielu innych hodowców, że istnieje predyspozycja do przekazywania wad w rozwoju kości kończyn, jak martwiaki, włogacizna zajęczak oraz obrączki kostne. Wyzwalają je takie czynniki sprzyjające. jak przedwczesne używanie młodego konia do pracy, nadmierne wysiłki dtp., ale w pewnych rasach lub liniach wady te szczególnie łatwo się ujawniają.